2009-07-31 - Onderzoek naar de werkelijke kostprijs van de immigratie is legitiem

Asielakkoord is geen structurele oplossing

Op 18 juli bereikte de herschikte regering Van Rompuy een akkoord over de asielproblematiek. Vanwege het uitblijven van een akkoord over de afgelopen 2 jaar mbt de voorwaarden tot regularisatie van illegalen werden de ministers Turtelboom (Open-VLD) en Arena (PS) hun bevoegdheden ontnomen. In de herschikte regering zijn inmiddels niet minder dan 4 excellenties bevoegd voor de hele asielproblematiek. Van efficiëntie gesproken. In Franstalige kringen kon de vreugde evenwel niet op. De Vlaamse partijen CD&V en Open-VLD zijn opnieuw geplooid voor de verzuchtingen van de Franstaligen want de Franstaligen rekenen immers op termijn op duizenden bijkomende kiezers. Want eens een verblijfsvergunning aan illegalen toegekend, vinden zij onmiddellijk de weg naar de snel-belg-wet om binnen de kortste keren (en zonder bijkomende voorwaarden van taalkennis, arbeids- of integratiebereidheid) ) staatsburger te worden.

Eerste minister Van Rompuy blijft evenwel bij hoog en bij laag beweren dat het om een éénmalige operatie gaat, maar dat zei Guy Verhofstadt in 2000 ook toen de eerste collectieve regularisatie van zowat 50.000 illegalen werd doorgevoerd. Niets wijst er bovendien op dat deze regularisatieronde de laatste zal zijn. Naar analogie met de andere Europese landen waar men illegalen is gaan regulariseren (Spanje, Frankrijk, Iltalië), gaat de Belgische regering dezelfde weg op van de cyclische éénmalige regularisaties. Om de zoveel jaren zal de politieke elite van dit land opnieuw de noodzaak zien een massale hoeveelheid illegalen te regulariseren vanwege het aanhoudende aanzuigeffect naar de mensensmokkelaars, zonder dat er daarvoor in Vlaanderen een voldoende politiek draagvlak is. Van Rompuy beweert wel dat zijn akkoord geen aanzuigeffect zal hebben. Waarom zouden vreemdelingen die niet voldoen aan de voorwaarden niet opnieuw of aangemoedigd door de linkse zgn. "humanitaire" organisaties hun kans niet wagen? Gelukszoekers blijven komen in de hoop op een volgende regularisatieronde.

Bovendien is het asielakkoord ook maar een half akkoord dat met haken en ogen aan elkaar hangt. De hangende problemen inzake de talloze misbruiken m.b.t gezinsherenigingen en schijnhuwelijken evenals de lakse voorwaarden in de nationaliteitswetgeving zijn niet in dit akkoord vervat en zijn doorgeschoven naar een latere datum.

Ook de afspraken rond het voorleggen van een "arbeidscontract" is onderwerp van tegenstrijdige interpretaties. Vele illegalen zullen binnenkort een vals arbeidscontract kunnen voorleggen met de bijbehorende documenten dat betrokkene hier al lang woont en werkt. De mogelijke misbruiken worden zelfs al publiekelijk kenbaar gemaakt en allerlei achterpoortjes worden voorbereid waardoor velen al staan te trappelen om de grote sprong naar België te wagen.

Taboe doorbreken

Het mag dan ook niet verbazen dat naar aanleiding van deze 2^de regularisatieronde de discussie over een objectieve kosten-baten-analyse van de aanwezigheid van vreemdelingen in land opnieuw de kop opsteekt. Een dergelijke studie is verantwoord omdat de traditionele politieke partijen (katholieken, socialisten en liberalen) sinds de jaren zeventig een batterij aan wetten hebben gemaakt die gezorgd heeft voor een grootscheepse immigratie van vreemdelingen naar ons land. Dit evenwel zonder oog te hebben voor de materiële en financiële gevolgen van een dergelijke vreemdelingen- en opengrenzen-politiek.

Laat ons wat dat betreft een voorbeeld nemen aan Nederland. Daar heeft het Centraal Planbureau al diversie studies over de kostprijs van de immigratie gemaakt. Zij kwam tot de conclusie dat een immigrant alleen een economische bijdrage aan Nederland levert als hij binnenkomt als zijn opleiding is voltooid, hij tijdens zijn verblijf meer verdient dat de gemiddelde Nederlander, zo ook bovengemiddeld bijdraagt aan de Sociale Zekerheid en weer vertrekt zodra die inkomsten wegvallen.

Het zal duidelijk zijn dat de meeste vreemdelingen van de laatste halve eeuw niet aan die voorwaarden voldoen, zelfs de hardwerkende maar laagbetaalde Polen niet. Daarvoor betalen die namelijk te weinig belasting en sociale bijdragen. Desalniettemin wil de politieke elite van dit land ons blijven wijsmaken dat immigratie nodig is voor het tegengaan van de vergrijzing, de betaalbaarheid van onze pensioenen en het invullen van knelpuntberoepen. Dat alles op een moment dat de ontslagen werknemers bij tientallen vallen en het leger aan werklozen alsmaar groter wordt.

Tegelijkertijd blijft het wel heel vreemd dat er onder de vele honderden sociale wetenschappers, socio-economisch faculteiten en onderzoeksbureaus waarmee ons land bezaaid is er zo weinigen zijn die tot op heden reden hebben gezien een grondig onderzoek naar het al dan niet batig saldo van de immigratie te doen.

Bovendien blijft het een raadsel waarom al die overheden massaal subsidies blijven geven om die hele immigratiepolitiek te onderhouden. Waaromkoppelen die overheden geen voorwaarden zoals een termijn en een resultaat aan al die subsidies?

De werkelijke kosten van de immigratie moeten kennelijk worden verzwegen om de verdraaide waarheden en de mythes voort te laten bestaan. Een degelijke studie op basis van een objectieve kosten-baten analyse kan dit taboe doorbreken. Tenzij de politieke leiders van dit land er niet van wil weten en de legitieme vraag naar een dergelijk onderzoek blijft saboteren en toedekken. De Vlaamse belastingbetaler heeft nochtans het recht om te weten waaraan zijn geld wordt besteed. Ook bij dit onderwerp.