“Wie is er bang van de islam?” De vraag dient als titel voor het boek van de Beringse SPa-schepen Selahattin Koçak. Dit boek zou de wederzijdse vooroordelen tussen moslims en niet-moslims in Vlaanderen weerleggen.

Vrijheid van godsdienst is vastgelegd in de Indonesische grondwet: iedereen heeft het recht zijn godsdienst te belijden. Maar in de praktijk valt dat niet altijd mee in dit land waar 80 procent van de 235 miljoen inwoners moslim is. Wordt in elk buurtje wel een moskee gebouwd, een kerk bouwen is bijna onmogelijk.

Op de economische aspecten van de immigratie berust een moreel en politiek taboe. Men mocht het niet ter sprake brengen. Alles mocht worden becijferd, behalve de immigratie.

De rendabiliteit van de immigratie was een heilig taboe. De sociale en morele gevolgen van deze houding was zowel voor de immigranten als voor de autochtonen desastreus.

Twintig jaar geleden stond iedereen achter Salman Rushdie, toen die een fatwa over zich heen kreeg, schrijft Mia Doornaert. Tegenwoordig vinden weldenkende mensen het normaal dat wie zich uitspreekt tegen de islam, bescherming moet krijgen. 'Dialoog der beschavingen', 'Alliance of Cultures'. Mijn ogen werden al glazig als ik dat soort uitnodigingen in de post vond. Nu staat het vast, ze gaan alle recht in de prullenmand.

Wat een treurig tafereel. Een spreker die het woord ontnomen wordt, Benno Barnard die een horde barbaren op zich af ziet stormen en zijn podium moet verlaten. ‘Ik wilde vooraf even zeggen aan onze moslimvrienden hier aanwezig. Dit is een oeverloos saaie academische lezing. De titel waar u wellicht op afgekomen bent was een grapje maar is waarschijnlijk niet als zodanig geïnterpreteerd.’ Wat de schrijver en dichter Benno Barnard verder nog allemaal wilde zeggen in zijn lezing voor de vrijzinnige dienst van de Universiteit van Antwerpen, kwam het publiek niet te weten want door de aanwezige ‘moslimvrienden’ werd zijn optreden ruw verstoord.

Het draait in de islam slechts om seks, geld en geweld, meent Ayaan Hirsi Ali. Ze roept op tot een keiharde confrontatie. De laatste keer dat ik Ayaan Hirsi Ali sprak, in 2005, verzekerde ze me vriendelijk glimlachend dat er voor mij op termijn weinig anders resteert dan genoegen te nemen met de status van dhimmy: die van een tweederangs burger in een door de radicale islam en de sharia gedomineerd land.

Ze deelde mijn geloof in de mogelijkheid van een pluriforme samenleving. Ze is er zelfs een warm voorstander van. Maar, hield ze me voor, de islam zal met zo’n samenleving nooit genoegen nemen. En dus heeft het Westen geen andere mogelijkheid dan deze godsdienst geharnast tegemoet te treden.

De dood laat zich niet verjagen, vanuit welk perspectief je het ook bekijkt. De gewelddadige islam is gewelddadig. Wat is daar voor relatiefs aan?

Het is een bevrijding om toe te geven dat je als humanist, ongelovige, religiecriticus of niet-moslim in een cultuur met een christelijke geschiedenis, toch vele malen beter af bent dan in een islamitische cultuur.

Geen sieraden boven het uniform. En dus ook geen christelijke kruisjes. De Amsterdamse kantonrechter keurde het verbod van het Gemeentelijke Vervoersbedrijf (GVB) aan het adres van conducteur Mickel Aziz van die strekking goed. Lees hier de uitspraak, in het bijzonder overweging van de rechtbank.

Jammer dat Zwitserland geen lid is van de Europese Unie. Dan had men de Zwitsers kunnen verplichten hun referendum over te doen tot ze juist stemden, zoals tweemaal met de Ieren gebeurde.

Wat hebben de Helveten over zich heen gekregen sinds ze tegen minaretten stemden.

Er zijn in Nederland bijna vijfhonderd moskeeën, waarvan eenvijfde nieuwbouw is, vooral ontworpen door westerse architecten. De Essalam moskee van de Marokkaanse gemeenschap aan de Polderweg in Rotterdam is grotendeels klaar, maar de bouw ligt stil. De twee minaretten steken vijftig meter de lucht in en zijn volgens architect Wilfried van Winden de hoogste van Nederland. De moskee ziet eruit zoals een leek denkt dat een moskee eruit moet zien. Koepels, torens, veel Oosterse ornamentiek. Boogvensters met zwartwitgeblokte sluitstenen die aan de befaamde moskee van Cordoba doen denken.

”Wat de islamitische migratie Europa kost – Een afrekening met een mythe” heet een essay van Michael Mannheimer. Het gaat hierbij om het waarschijnlijk meest omvangrijke journalistieke onderzoek m.b.t. het onderwerp hoeveel de islamitische migratie Europa kost. Lees deel 5 met Italië als voorbeeld.

”Wat de islamitische migratie Europa kost – Een afrekening met een mythe” heet een essay van Michael Mannheimer. Het gaat hierbij om het waarschijnlijk meest omvangrijke journalistieke onderzoek m.b.t. het onderwerp hoeveel de islamitische migratie Europa kost. Lees deel 4 met Zwitserland als voorbeeld.

Volgens de Gazet van Antwerpen van 24 september 2009 is de sharia ‘de methode van de shi’ieten’. Het is haast ongelooflijk dat zo’n uitspraak op de redactie niet wordt gecorrigeerd. Wie nu nog niet weet wat de sharia is, die kan wel op het dak gaan zitten. De sharia is de gedragsleer, de wet, van de islam. De sharia is niet een of andere vage vorm van onschuldig en irrelevant canoniek recht, maar de sharia is een compleet juridisch systeem, dat weliswaar ook de beschrijving van het islamitische ritueel omvat, maar voor het overige een volwassen en compleet juridisch bouwwerk is dat contracten, levering en strafrecht, elk juridisch vraagpunt, behandelt.

”Wat de islamitische migratie Europa kost – Een afrekening met een mythe” heet een essay van Michael Mannheimer. Het gaat hierbij om het waarschijnlijk meest omvangrijke journalistieke onderzoek m.b.t. het onderwerp hoeveel de islamitische migratie Europa kost. Lees deel 3 met Denemarken als voorbeeld.

”Wat de islamitische migratie Europa kost – Een afrekening met een mythe” heet een essay van Michael Mannheimer. Het gaat hierbij om het waarschijnlijk meest omvangrijke journalistieke onderzoek m.b.t. het onderwerp hoeveel de islamitische migratie Europa kost. Lees Deel 1 met Noorwegen als voorbeeld.

Ergens in de jaren vijftig of zestig, zo argumenteert Christopher Caldwell, beslisten kleine groepjes Europese leiders, uit de politieke wereld of het zakenleven, in ieder geval een minuscule elite, dat het een goede zaak zou zijn mochten er tijdelijk goedkope arbeidskrachten overkomen. De traditionele leveranciers van migranten (zoals Italië) kwamen niet langer in aanmerking en er moest verder worden gezocht. Iedereen, ook de ‘uitverkorenen’, gingen ervan uit dat dit een tijdelijke aangelegenheid zou zijn. In sommige gevallen, zoals in West-Duitsland, stond dat zelfs in de wet geschreven: de Turkse en andere gastarbeiders konden een contract van twee jaar afsluiten en moesten dan terugkeren. Maar de werkgevers zagen de rompslomp van telkens nieuwe aanwervingen niet zitten, dachten kosten te besparen en de wet werd aangepast. De tijdelijke migratie werd gaandeweg permanent. De beperkte migratie werd een golf van migratie.

Het kruis op de mijter van Sinterklaas zou katholiek zijn en dat kan niet meer. Wat een onzinnige censuur, vindt Herman Vuijsje. Tolerantie is niet het corrigeren van gebruiken.